خیز که استاده اند راهروان ازل

پس به تماشا گذر آن سوی مصر بقا

گیرم چون گل نه ای ساخته خونین لباس

کم ز بنفشه مباش دوخته نیلی وطا

بر سر راهی که نیست تا ابدش منتها

مرکب همت بتاز یک ره و بیرون جهان

از سر طاق فلک تا به حد استوا