شب شده بر شکل موی مه چو کمانچه رباب

مجمره گردان شمال مروحه زن شاخ بید

لعبت باز آسمان زوبین افکن شهاب

پیش چنین مجلسی مرغان جمع آمدند

فاخته گفت از نخست مدح شکوفه که نحل

سازد از آن برگ تلخ مایه شیرین لعاب

بلبل گفتا که گل به ز شکوفه است از آنک