بلبل گفتا که گل به ز شکوفه است از آنک

شب شده بر شکل موی مه چو کمانچه رباب

فاخته گفت از نخست مدح شکوفه که نحل

سازد از آن برگ تلخ مایه شیرین لعاب

شاخ جنیبت کش است گل شه والاجناب

قمری گفتا ز گل مملکت سرو به

کاندک بادی کند گنبد گل را خراب