قمری گفتا ز گل مملکت سرو به

سازد از آن برگ تلخ مایه شیرین لعاب

بلبل گفتا که گل به ز شکوفه است از آنک

شاخ جنیبت کش است گل شه والاجناب

کاندک بادی کند گنبد گل را خراب

ساری گفتا که سرو هست ز من پای لنگ

لاله از او به که کرد دشت به دشت انقلاب