تن چو ناخن شد استخوانم از آنک

گر سپیدی به چشم زاغ در است

کوه را زر چه سود بر کمرش

که شهان را زر از در کمر است

بخت را ناخته به چشم در است

استخوان پیش کش کنم غم را

زآنکه غم میهمان سگ جگر است