استخوان پیش کش کنم غم را

که شهان را زر از در کمر است

تن چو ناخن شد استخوانم از آنک

بخت را ناخته به چشم در است

زآنکه غم میهمان سگ جگر است

روز دانش زوال یافت که بخت

به من راست فعل کژ نگر است