زآنکه غم میهمان سگ جگر است

تن چو ناخن شد استخوانم از آنک

بخت را ناخته به چشم در است

استخوان پیش کش کنم غم را

روز دانش زوال یافت که بخت

به من راست فعل کژ نگر است

بس به پیشین ندیده ای خورشید