نه مهم غیبت و سه مه حضر است

نقطه خون شد از سفر دل من

خود سفر هم به نقطه ای سقر است

تا به غربت فتاده ام همه سال

نی نی از بخت شکرها دارم

چند شکری که شوک بی ثمر است

صورت بخت من طویل الذیل