تا به غربت فتاده ام همه سال

کشتن قندزی که در خزر است

نقطه خون شد از سفر دل من

خود سفر هم به نقطه ای سقر است

نه مهم غیبت و سه مه حضر است

نی نی از بخت شکرها دارم

چند شکری که شوک بی ثمر است