در چشمش آب نی و رخ از شرم خوی زده

عاشق چو آب و سنگ ببر در نکوتر است

رنجور سینه ام لب و زلفش دوای من

کاین درد را بنفشه به شکر نکوتر است

بادم خشک خوش تر و گل، تر نکوتر است

خوی بدش که بازستاند مرا ز من

آن خوی بد ز هرچه نکوتر نکوتر است