ناساز روزگار مرا سازگار کرد

انعامش از تبار گذشته است و چون توان

ذرات آفتاب فلک را شمار کرد

اقبال صفوه الدین بانوی روزگار

خلقند شرم سار ز فریاد من که من

فریاد می کنم که مرا شرم سار کرد

غرقم به بحر منت و آواز الغریق