فریاد می کنم که مرا شرم سار کرد

اقبال صفوه الدین بانوی روزگار

ناساز روزگار مرا سازگار کرد

خلقند شرم سار ز فریاد من که من

غرقم به بحر منت و آواز الغریق

چندان زدم که حلقه حلقم فکار کرد

از بس که گفتم ای ملکه بس بس از کرم