گفتم به گوش صبح که این چشم زخم چیست

شب موی گشت و ماه کمانچه رباب شد

دیدم صف ملائکه چرخ نوحه گر

چندان که آن خطیب سحر در خطاب شد

کاشکال و حال چرخ چنین ناصواب شد

صبح آه آتشین ز جگر برکشید و گفت

دردا که کارهای خراسان ز آب شد