خون و آتش زان نی چون خیز ران افشانده اند

تا زبان شکل است شمشیرش همه شیران رزم

بس که دندان ها ز بیم آن زبان افشانده اند

نیزه دارانش که از شیر نیستان کین کشند

نی ز آتش سوزد و اینان ز نی های رماح

دشمنان را آتش اندر دودمان افشانده اند

زهر خندد بخت بد بر زورق آن خاکسار