دی غباری بر فلک می رفت گفتم کاین غبار

کوه البرز از سم و قلزم زران افشانده اند

از دو سندان چار دندان زحل درهم شکست

جفته ای کز نیم راه آسمان افشانده اند

مرکبان شه ز راه کهکشان افشانده اند

تا فلک گفتا ز نعل مرکبانش من بهم

روشنان خاک سیاهش در دهان افشانده اند