هر گنج زر که داشت به عمدا برافکند

از بس که جرعه بر تن افسرده زمین

آن آتشین دواج سراپا برافکند

گردد زمین ز جرعه چنان مست کز درون

اول کسی که خاک شود جرعه را منم

چون دست صبح قرعه صهبا برافکند

ساقی به یاد دار که چون جام می دهی