اول کسی که خاک شود جرعه را منم

آن آتشین دواج سراپا برافکند

گردد زمین ز جرعه چنان مست کز درون

هر گنج زر که داشت به عمدا برافکند

چون دست صبح قرعه صهبا برافکند

ساقی به یاد دار که چون جام می دهی

بحری دهی که کوه غم از جا برافکند