جام و می چو صبح و شفق ده که عکس آن

تا بحر سینه، جیفه سودا برافکند

می لعل ده چو ناخنه دیده شفق

تا رنگ صبح ناخن ما را برافکند

گل گونه صبح را شفق آسا برافکند

آبستنانه عده توبه مدار بیش

کسیب توبه قفل به دل ها برافکند