گل گونه صبح را شفق آسا برافکند

می لعل ده چو ناخنه دیده شفق

تا رنگ صبح ناخن ما را برافکند

جام و می چو صبح و شفق ده که عکس آن

آبستنانه عده توبه مدار بیش

کسیب توبه قفل به دل ها برافکند

آن عده دار بکر طلب کن که روح را