که چون غول نیرنگ الوان نماید

به شام از رگ جان مردم بریدن

ز خون شفق سرخ دامان نماید

تو می خور صبوحی تو را از فلک چه

تو و دست دستان و مرغول مرغان

گر آن غول صد دست دستان نماید

لگام فلک گیر تا زیر رانت