ای دایگان عالم دیدی کز اهل شروان

آن استخوانش بیرون و آن سبزی اندرون در

گر چون کشف کشم سر در استخوان سینه

سایه نیفتد از من بر چشم هیچ جانور

از کوزه یتیمان هستم شکسته سرتر

هم دیده ای که از جان درگاه سیف دین را

چون کاسه غریبان حلقه به گوشم ایدر