من هست نیست گشتم چون سایه در جمالش

بود افتاب زردی کان روز رخ در آمد

صبح دو عید بنمود از سایه هلالش

چون صبح خوش بخندید از بیست و هشت لولو

چشمش ز خواب و غمزه زنبور سرخ کافر

شهد سپید در لب، موم سیاه خالش

آن خال نیم جو سنگ از نقطه زره کم