شهد سپید در لب، موم سیاه خالش

چون صبح خوش بخندید از بیست و هشت لولو

من هست نیست گشتم چون سایه در جمالش

چشمش ز خواب و غمزه زنبور سرخ کافر

آن خال نیم جو سنگ از نقطه زره کم

بر نقطه حلقه گشته زلف زره مثالش

دل خاک پای او شد شستم به هفت آبش