چو ماندم بی زبان چون نای جان در من دمید از لب

که درد سر زبان است و ز خاموشی است درمانش

نخست از من زبان بستد که طفل اندر نوآموزی

چو نایش بی زبان باید نه چون بربط زبان دانش

که تا چون نای سوی چشم رانم دم به فرمانش

چنان در بوته تلقین مرا بگداخت کاندر من

نه شیطان ماند و وسواسش نه آدم ماند و عصیانش