خواهی که جان به شط سعادت برون بری

ای تنگ حوصله چه کنی تنگنای خاک

این عالمی است جافی و از جیفه موج زن

صحرای جان طلب که عفن شد هوای خاک

بگریز از این جزیره وحشت فزای خاک

خواهی که در خورنگه دولت کنی مقام

برخیز ازین خرابه نا دل گشای خاک