بگریز از این جزیره وحشت فزای خاک

این عالمی است جافی و از جیفه موج زن

صحرای جان طلب که عفن شد هوای خاک

خواهی که جان به شط سعادت برون بری

خواهی که در خورنگه دولت کنی مقام

برخیز ازین خرابه نا دل گشای خاک

دوران آفت است چه جویی سواد دهر