خواهی که در خورنگه دولت کنی مقام

صحرای جان طلب که عفن شد هوای خاک

خواهی که جان به شط سعادت برون بری

بگریز از این جزیره وحشت فزای خاک

برخیز ازین خرابه نا دل گشای خاک

دوران آفت است چه جویی سواد دهر

ایام صرصراست چه سازی سرای خاک