خاقانیا جنیبت جان وا عدم فرست

این از فروغ آتش و آن از نمای خاک

جان داده حق است چه دانی مزاج طبع

زر بخشش خور است چه خوانی عطای خاک

کان چرب آخورش به ازین سبز جای خاک

نحلی، جعل نه ای، سوی بستان قدس شو

طیری نه عنکبوت، مشو کدخدای خاک