ورچه دهر از لاجورد آسمان کرد افسرم

داده نه چرخ را در خرج یکدم می نهم

زاده شش روز را بر خوان یک شب می خورم

گرچه طبع از آبنوس روز و شب زد خرگهم

از برون تابخانه طبع یابی نزهتم

وز ورای پالگانه چرخ بینی منظرم

گر بپرم بر فلک شاید، که میمون طایرم