کمترین دودافکن هر دوده ام گر بنگرم

گوشت زهر آلود دانایان خورم ز آن هر زمان

تلختر باشم و گر شوئی به آب کوثرم

خویشتن دعوت گر روحانیان خوانم به سحر

شعر استادان فرود ژاژهای خود نهم

سخت سخت آید خرد را اینکه منکر منکرم

مهره خر آنکه بر گردن نه در گردن بود