شعر استادان فرود ژاژهای خود نهم

تلختر باشم و گر شوئی به آب کوثرم

خویشتن دعوت گر روحانیان خوانم به سحر

کمترین دودافکن هر دوده ام گر بنگرم

سخت سخت آید خرد را اینکه منکر منکرم

مهره خر آنکه بر گردن نه در گردن بود

به ز عقد عنبرین خواجه چه بی معنی خرم