خاقانیم به جان بند در ششدر فراقت

دیوانه ام که جز تو مه پیکری ندارم

عشق از سرم درآمد وز پای من برون شد

زان است کز غم تو پا و سری ندارم

مهره کجا نهم که گشاد دری ندارم

شروان سراب وحشت، من تشنه بیژن آسا

جز درگه تهمتن آبش خوری ندارم