گفت از محیط دست تو به معبری ندارم

تیری که سوخته است ز قندیل دیر عیسی

گفت از جمال مدح تو به مخبری ندارم

ماهی که شیفته است به زنجیر راهبان در

عدل یتیم مانده ز پور قباد گفتا

کز تیغ فتح زایت به مادری ندارم

ملک عقیم گشته ز آل یزید گفتا