ملک عقیم گشته ز آل یزید گفتا

گفت از محیط دست تو به معبری ندارم

عدل یتیم مانده ز پور قباد گفتا

کز تیغ فتح زایت به مادری ندارم

کز نفس دین طراز تو به حیدری ندارم

گرزش چو لاله بر درد البرز را و گوید

کافلاک را به گنبده نستری ندارم