عدل یتیم مانده ز پور قباد گفتا

گفت از جمال مدح تو به مخبری ندارم

ماهی که شیفته است به زنجیر راهبان در

گفت از محیط دست تو به معبری ندارم

کز تیغ فتح زایت به مادری ندارم

ملک عقیم گشته ز آل یزید گفتا

کز نفس دین طراز تو به حیدری ندارم