پس کفر باشد ار به دل این ظن درآورم

مرد توکلم، نزنم درگه ملوک

حاشا که شک به بخشش ذو المن درآورم

آن کس که داد جان، ندهد نان؟ بلی دهد

چون موسیم شجر دهد آتش چه حاجت است

کآتش ز تیه وادی ایمن درآورم

گردون ناکس ار نخرد فضل من رواست