مرد توکلم، نزنم درگه ملوک

نان ریزه ها چو مور به مکمن درآورم

نسرین را به خوشه پروین بپرورند

تا من به خون دو مرغ مسمن درآورم

حاشا که شک به بخشش ذو المن درآورم

آن کس که داد جان، ندهد نان؟ بلی دهد

پس کفر باشد ار به دل این ظن درآورم