حاشا که شک به بخشش ذو المن درآورم

نسرین را به خوشه پروین بپرورند

تا من به خون دو مرغ مسمن درآورم

مرد توکلم، نزنم درگه ملوک

آن کس که داد جان، ندهد نان؟ بلی دهد

پس کفر باشد ار به دل این ظن درآورم

چون موسیم شجر دهد آتش چه حاجت است