طبیب دلم کز دوا می گریزم

چو بیگانه ای مانم از سایه خود

ولی در دل آشنا می گریزم

دلم دردمند است و هم درد بهتر

مرا چشم درد است و خورشید خواهم

که از زحمت توتیا می گریزم

مرا چون خرد بند تکلیف سازد