چو بیگانه ای مانم از سایه خود

ازین برگ ریز وفا می گریزم

گه از سایه غیر سر می رهانم

گه از خود چو سایه جدا می گریزم

ولی در دل آشنا می گریزم

دلم دردمند است و هم درد بهتر

طبیب دلم کز دوا می گریزم