گه از خود چو سایه جدا می گریزم

درخت وفا را کنون برگ ریز است

ازین برگ ریز وفا می گریزم

گه از سایه غیر سر می رهانم

چو بیگانه ای مانم از سایه خود

ولی در دل آشنا می گریزم

دلم دردمند است و هم درد بهتر