ازین برگ ریز وفا می گریزم

چو باز ارچه سر کوچکم دل بزرگم

نخواهم کله وز قبا می گریزم

درخت وفا را کنون برگ ریز است

گه از سایه غیر سر می رهانم

گه از خود چو سایه جدا می گریزم

چو بیگانه ای مانم از سایه خود