کاندک بقاست آن همه چون سبزه جوان

طاق و رواق ساز به دروازه عدم

باج و دواج نه به سرا پرده امان

بر نوبهار باغ جهان اعتماد نیست

بهر منال عیش ز دوران منال بیش

بهر مراد جسم به زندان مدار جان

کن باز را که قله عرش است جای او