بهر مراد جسم به زندان مدار جان

بر نوبهار باغ جهان اعتماد نیست

کاندک بقاست آن همه چون سبزه جوان

بهر منال عیش ز دوران منال بیش

کن باز را که قله عرش است جای او

در دود هنگ خاک خطا باشد آشیان

این خاکدان دیو تماشاگه دل است