کن باز را که قله عرش است جای او

کاندک بقاست آن همه چون سبزه جوان

بهر منال عیش ز دوران منال بیش

بهر مراد جسم به زندان مدار جان

در دود هنگ خاک خطا باشد آشیان

این خاکدان دیو تماشاگه دل است

طفلی تو تا ربیع تو دانند خاکدان