غالیه سای است باد بر صدف بوستان

تا نفخات ربیع صور دمید از دهان

کالبد خاک را نزل رسید از روان

غاشیه دار است ابر بر کتف آفتاب

کرد قباهای گل خشتک زرین پدید

کرد علم های روز پرچم شب را نهان

روز به پروار بود فربه از آن شد چنین