کرد علم های روز پرچم شب را نهان

غاشیه دار است ابر بر کتف آفتاب

غالیه سای است باد بر صدف بوستان

کرد قباهای گل خشتک زرین پدید

روز به پروار بود فربه از آن شد چنین

شب تن بیمار داشت لاغر ازین شد چنان

عکس شکوفه ز شاخ بر لب آب اوفتاد