کرد قباهای گل خشتک زرین پدید

کالبد خاک را نزل رسید از روان

غاشیه دار است ابر بر کتف آفتاب

غالیه سای است باد بر صدف بوستان

کرد علم های روز پرچم شب را نهان

روز به پروار بود فربه از آن شد چنین

شب تن بیمار داشت لاغر ازین شد چنان