پیش تو انگشت زنان کالامان

جان نه و چون سایه به تو زنده ام

با تو و صد ساله ره اندر میان

از تب هجران تو ناخن کبود

آن نه ز گریه است که چشمم به قصد

هست گهر ریز به سوی دهان

لیک زبانم چو حدیثت کند