لیک زبانم چو حدیثت کند

پیش تو انگشت زنان کالامان

آن نه ز گریه است که چشمم به قصد

هست گهر ریز به سوی دهان

دیده نثار آرد بهر زبان

وصل تو بی هجر توان دید؟ نی

گوشت جدا کی شود از استخوان